Η κυνική στάση και η ομολογία του 54χρονου δράστη έρχονται να προθέσουν επιπλέον βάρος στον ήδη αβάσταχτο πόνο της οικογένειας του Νικήτα στην Κρήτη. Οι ισχυρισμοί του περί στιγμιαίας θολώματος του μυαλού και έλλειψης προσχεδιασμού αντιμετωπίζονται με οργή από την πλευρά του θύματος, που θεωρεί πως ο Νικήτας θα ήταν ακόμα ανάμεσά τους αν οι αρχές είχαν μεριμνήσει για την προστασία του.
Ο δράστης, περιγράφοντας τις στιγμές του εγκλήματος, υποστήριξε χαρακτηριστικά: «Με κατέκλυσε οργή. Δεν μπορούσα πια να αντιληφθώ και να σκεφτώ ψύχραιμα. Ήμουν πλέον ένας τρελός. Έβγαλα το περίστροφο και πυροβόλησα, ούτε θυμάμαι πόσες φορές, σκοτώνοντάς τον». Ωστόσο, τα στοιχεία που έρχονται στο φως από την πλευρά της πολιτικής αγωγής και τη δικηγόρο Αλεξάνδρα Σπανάκη, σκιαγραφούν μια διαφορετική εικόνα.
Σύμφωνα με μαρτυρίες που περιλαμβάνονται στη δικογραφία, το όχημα του 54χρονου, στο οποίο επέβαινε και η σύζυγός του, φέρεται να ήταν σταματημένο και να τέθηκε σε κίνηση μόνο όταν εμφανίστηκε το αυτοκίνητο του 21χρονου, υποδηλώνοντας ενέδρα.
Όπως δήλωσε η κ. Σπανάκη, «μάρτυρες είδαν τον 54χρονο σταματημένο και να ξεκινά μόλις φάνηκε ο Νικήτας. Ήταν σταματημένος και ξεκίνησε μόλις φάνηκε ο Νικήτας». Η ίδια στάθηκε ιδιαίτερα στην αγριότητα που επιδείχθηκε ακόμα και μετά την πράξη, υπογραμμίζοντας πως «το πιο χυδαίο απ’ όλα είναι ότι μετά τους πυροβολισμούς και ενώ το παιδί είχε πέσει νεκρό το κλωτσούσε στον δρόμο κιόλας. Θα ήταν το πιο ευπρεπές, να σιωπήσουν».
Ο Νικήτας, όπως αποκαλύπτεται από τα λόγια της δικηγόρου του, ζούσε με το άγχος να αποδείξει την αθωότητά του σε προηγούμενα ζητήματα που είχαν δημιουργήσει την έχθρα, λέγοντας συχνά: «Θέλω να γίνει το δικαστήριο για να καταλάβει ότι δεν φταίω και να μαλακώσω ο πόνος του μου έλεγε ο Νικήστρατος». Αυτή η επιθυμία για δικαιοσύνη και ειρήνευση έμεινε ανεκπλήρωτη.
Μετά την απόφαση για την προφυλάκιση του ζευγαριού και τη μεταφορά τους εκτός του νησιού για λόγους ασφαλείας, η κοινωνία παραμένει συγκλονισμένη. Το αφιέρωμα αυτό στον Νικήτα δεν είναι μόνο μια καταγραφή γεγονότων, αλλά μια κραυγή για τη ζωή που χάθηκε τόσο άδικα, αφήνοντας πίσω μια γειτονιά βυθισμένη στο πένθος και μια οικογένεια που ζητά δικαίωση για το παιδί της.