«Κλείστε το, λυγίζω» – Το βίντεο-«κόλαφος» για τις συνθήκες εργασίας των γιατρών του ΕΣΥ

Η συγκλονιστική μαρτυρία της νεαρής γιατρού, που κυκλοφόρησε ως μια κραυγή απόγνωσης μέσα από τους διαδρόμους ενός δημόσιου νοσοκομείου, αποτυπώνει με τον πιο ωμό τρόπο την κατάρρευση του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ).

Δεν πρόκειται απλώς για μια προσωπική εξομολόγηση κόπωσης, αλλά για μια εργασιακή ξεφτίλα που μετατρέπει τους λειτουργούς της υγείας σε «είλωτες» ενός συστήματος που πνέει τα λοίσθια.

@apollon.hellas

Ένα βίντεο που προκαλεί έντονη συζήτηση κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες στα κοινωνικά δίκτυα. Μια νεαρή παιδίατρος, που πραγματοποιεί το αγροτικό της για να μπορέσει να ξεκινήσει ειδικότητα, μιλά ανοιχτά για την εξάντληση που βιώνει. Όπως αναφέρει η ίδια, βρίσκεται σε εφημερία για 6 συνεχόμενες ημέρες, ενώ μέσα σε αυτό το διάστημα υπέστη τέσσερα έντονα ψυχολογικά ξεσπάσματα από την πίεση και την κούραση. Σε ένα χαρακτηριστικό σημείο λέει ότι πήγε για λίγα λεπτά να κάνει ένα μπάνιο και να ξεκουραστεί, όμως δέχθηκε αμέσως τηλεφώνημα γιατί έφτασε παιδί στο νοσοκομείο και έπρεπε να επιστρέψει. «Δεν αντέχω άλλο», αναφέρει στο βίντεο Κύριε υπουργέ είναι φυσιολογικό ένας γιατρός να βρίσκεται σε 6 ημέρες συνεχόμενης εφημερίας; Και αν αυτό συμβαίνει, τι σκοπεύει να κάνει το Υπουργείο Υγείας για να αλλάξει αυτή την κατάσταση; Apollon.Hellas🇬🇷 Πολιτική & Γεωπολιτική Χωρίς φίλτρο #foryoupage #news #doctor #greece

♬ πρωτότυπος ήχος – Apollon Hellas 🇬🇷

Η φράση της «δεν θέλω να ξαναέρθω λυπάμαι, είμαι κουρασμένη» αντηχεί την ψυχική συντριβή ενός ανθρώπου που σπούδασε για να προσφέρει ζωή και καταλήγει να παλεύει με τις δικές του βιολογικές ανάγκες.

Το δικαίωμα σε ένα μπάνιο, σε ένα καθαρό ρούχο ή σε ένα στοιχειώδες γεύμα μετατρέπεται σε «πολυτέλεια» που πρέπει να διεκδικηθεί τρέχοντας στα κλεφτά, με τον φόβο του τηλεφώνου να χτυπήσει για το επόμενο επείγον περιστατικό.

Το ψυχολογικό βάρος της εφημερίας 

Ένα από τα πιο καίρια σημεία της καταγγελίας είναι η διαστρέβλωση της έννοιας της εφημερίας. Η διοικητική καθησυχαστική οδηγία «πήγαινε σπίτι σου κι αν σε χρειαστούμε θα σε φωνάξουμε» λειτουργεί ως ψυχολογικό μαρτύριο. Για έναν γιατρό, αυτό σημαίνει ότι δεν αποσυνδέεται ποτέ.

Η αναμονή της κλήσης δημιουργεί μια διαρκή κατάσταση στρες, όπου ο επαγγελματίας φοβάται ακόμα και να απομακρυνθεί για 15 λεπτά. Όπως αναφέρει η ίδια, η μετακίνηση γιατρών για να καλύψουν κενά σε άλλα νοσοκομεία οδηγεί σε καθημερινές εφημερίες, εξοντώνοντας όσους έχουν απομείνει πίσω.

Η διάλυση του ΕΣΥ και η θυσία των νέων γιατρών

Η μαρτυρία αυτή αναδεικνύει την παθογένεια της υποστελέχωσης. Όταν οι γιατροί λείπουν, η λύση της πολιτείας δεν είναι οι προσλήψεις, αλλά η υπερεφημέρευση των υπαρχόντων. Αυτό οδηγεί σε μια επικίνδυνη εξίσωση: εξουθενωμένοι γιατροί καλούνται να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις για τη ζωή ασθενών.

Η νεαρή γιατρός, εκπροσωπώντας μια ολόκληρη γενιά επιστημόνων, δηλώνει «πολύ κουρασμένη», θέτοντας το ερώτημα: Ποιος φροντίζει αυτούς που μας φροντίζουν;

Το κλείσιμο της καταγγελίας με τη λέξη «υποχρεωμένη» αποκαλύπτει τον ηθικό εκβιασμό που υφίστανται οι λειτουργοί της υγείας. Η αίσθηση του καθήκοντος απέναντι στο «παιδάκι που ήρθε» ή στον ασθενή που πονά, χρησιμοποιείται ως άλλοθι για να παραβιάζονται κατάφωρα τα εργασιακά τους δικαιώματα.

Η γιατρός δεν φεύγει, όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί η συνείδησή της δεν της επιτρέπει να αφήσει το κενό που η πολιτεία δημιούργησε.Η κραυγή «Κλείστε το, δεν αντέχω» είναι το σήμα κινδύνου για μια δημόσια υγεία που στηρίζεται αποκλειστικά στο φιλότιμο και την αυτοθυσία, μέχρι την τελική εξάντληση.

Αν το κράτος συνεχίσει να αντιμετωπίζει τους γιατρούς ως αναλώσιμα εξαρτήματα μιας μηχανής, σύντομα δεν θα υπάρχει κανείς να σηκώσει το τηλέφωνο στην επόμενη εφημερία. Η αξιοπρέπεια των γιατρών είναι η εγγύηση για την ασφάλεια των ασθενών – και αυτή τη στιγμή, και οι δύο βρίσκονται σε κίνδυνο.